Znaczenie obiektywnego oceniania własnych osiągnięć wydaje się tak oczywiste, że jego specjalne ekspono­wanie jest niemal żenujące. A jednak oceniając włas­ne życie częściej porównujemy to, co już mamy, z tym, czego jeszcze nie osiągnęliśmy, aniżeli odwrotnie. Ten sposób myślenia 0 własnym życiu pomniejsza znacze­nie dotychczasowych osiągnięć, włożonego w nie wkła­du pracy, zaciera korzystne różnice, jakie zachodzą w naszej egzystencji, a tym samym eliminuje istotny czynnik satysfakcji i radości. Tracimy dystans w sto­sunku do własnego życia, do wartości, jakie ono za­wiera, i dóbr, których nam dostarcza. Brak obiektywizmu w ocenianiu własnych osiągnięć, w zachodzących w życiu korzystnych zmianach, kon­centracja uwagi na realizacji kolejnych zamierzeń wprawia człowieka w stan napięcia spowodowanego niepokojem o to, czy zdoła zrealizować nowe plany. Niekiedy z tego właśnie powodu wytwarza się wokół człowieka wręcz neurotyczna atmosfera permanentnie realizowanych zamierzeń, których nawet nie można spokojnie ocenić, nie można się nimi nacieszyć, ponie­waż jedno zamierzenie goni następne. Przypomina to jedną z bajek Ignacego Krasickiego: Koniom, co jszły przy dyszlu, powtarzał woźnica: „Nie dajcie się uiyprzedzić tym, co są u lica!" Goniły sią pod wieczór, zacząwszy od rana. Wtem jeden z przechodzących rzecze do furmana: „Cóż